Według art. 22g ust.1 pkt.1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (pdof) oraz art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (pdop) za wartość początkową środków trwałych ujętych do ewidencji środków trwałych, uważa się cenę ich nabycia skorygowaną o różnicę kursową, to jest kwotę należną zbywcy powiększoną o koszty związane z zakupem naliczane do dnia przekazania tego środka trwałego wraz z odsetkami i prowizją. Zatem zgodnie z art. 23a pkt. 7 ustawy pdof i art. 17a pkt. 7 ustawy pdop spłata tak ustalonej wartości początkowej odbywa się w formie opłat  leasingowych  ustalonych w umowie tak co do ich ilości jak i wysokości kwoty.

   Ponieważ wartość początkowa środka trwałego stanowiącego przedmiot umowy leasingu nie została określona w wartości dewizowej, to wzrost kursu waluty obcej nie skutkuje wzrostem kwoty ustalonej opłaty leasingowej, jaką w przeliczeniu na złotówki należy zapłacić leasingodawcy, bowiem w umowie nie została ona uzależniona od przelicznika kursu waluty obcej. Skoro waluta płatności została oznaczona w umowie w walucie polskiej, to nie występuje okoliczność zmiany wahań kursów waluty obcej w stosunku do złotego polskiego i tym samym nie można uznać, że powstała różnica kursowa, którą leasingobiorca jest zobowiązany do zapłaty. 

    Zatem żądanie zapłaty raty leasingowych obliczonej na podstawie aktualnie obowiązującego kursu waluty oznaczonej wyłącznie w harmonogramie wnoszenia opłat, należy uznać za czynność bezpodstawną i nieuzasadnioną, bowiem nie powstała ona w obrocie dewizowym w rozumieniu prawa dewizowego. Skoro, zgodnie z zasadą walutowości (art. 358 §1 k.c.),  zobowiązania pieniężne istniejące pomiędzy podmiotami krajowymi mają być spełnione na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, a jeżeli nic innego nie wynika tak z treści umowy jak również obowiązujących przepisów prawa dewizowego, powinny być one spełnione przez zapłatę w wysokości nominalnej w złotych polskich. Ponieważ w zawartej umowie leasingu wartość przedmiotu leasingu i inne opłaty są wyrażone w złotych polskich, to spełnienie świadczenia pieniężnego winno być spełnione przez zapłatę kwot nominalnych w walucie określonej w umowie, nie zaś w walucie obcej stanowiącej wyłącznie przelicznik wartości początkowej przedmiotu leasingu po ustalonym kursie na dzień przekazania tego przedmiotu do używania przez leasingobiorcę. Wynika to z bezspornego faktu, iż w zawartej umowie leasingu operacyjnego brak jest wyraźnego i jednoznacznego określenia waluty zobowiązania w jakiej ma nastąpić spłata wartości początkowej, co pozwala na twierdzenie, że umowa ta nie ma charakteru transakcji opcyjnej zabezpieczającej tę spłatę w walucie obcej po kursie z dnia wymagalności zapłaty raty leasingu. Należy stwierdzić, że w trakcie zawierania umowy jak i jej wykonywania nie doszło do przekształcenia zmiany waluty płatności z waluty polskiej na walutę euro, czego dowodem jest brak w tym zakresie oświadczeń woli obu stron. Dodać należy, że czynność przekształcenia waluty płatności podlega ustawowemu ograniczeniu zgodnie z art. 9 prawa dewizowego i dla swej skuteczności wymaga posiadanie zezwolenia dewizowego.

    Zatem wszelkie rozliczenia i płatności wynikające z zawartej umowy leasingu winny być realizowane w czasie jej trwania wyłącznie w złotych polskich, w wysokości odpowiadającej spłacie wartości początkowej przedmiotu leasingu ustalonej na dzień przekazania przedmiotu leasingu.